Kahlo en Diego Rivera

Inleiding

Frida Kahlo en Diego Rivera (in het Engels) deelden huwelijken, woningen, politieke betrokkenheid en internationale artistieke netwerken, maar maakten geen gezamenlijk oeuvre waarin hun werk onderling uitwisselbaar was. Rivera was al een gevestigd muralist toen hun volwassen relatie zich rond 1928 ontwikkelde; Kahlo bracht eigen schilderijen en een eigen visuele vorming mee. Hun partnerschap schiep mogelijkheden en verplichtingen binnen een ongelijke professionele wereld, terwijl ieder een afzonderlijke artistieke praktijk bleef volgen. ^{[1] [2] [3]}

Brieven onthullen meer dan de bekende opeenvolging van huwelijk, breuk en hereniging. Kahlo kon een liefdevolle partner, vertaler en praktische tussenpersoon voor Rivera zijn en tegelijk onafhankelijk van hem schilderijen, vriendschappen en tentoonstellingsambities ontwikkelen. Een geschiedenis van het paar is daarom ook een geschiedenis van werk: kunst maken, contacten onderhouden, reizen regelen en zorg organiseren. ^{[3] [4] [5] [6]}

In het kort

Eén partnerschap en twee carrières

Relatie1928–1954 Plaatsen en werk1930–1954 Kahlo’s publieke carrière1931–1954

Jaar

1928193919401954

Nauw contact als volwassenen

rond 1928

Eerste huwelijk

21 augustus 1929–6 november 1939

Tweede huwelijk

8 december 1940–13 juli 1954

Geselecteerde perioden

1930193419401954

Eerste periode in de Verenigde Staten (in het Engels)

1930–33

Bewoning van de huizen in San Ángel (in het Engels)

vanaf 1934; de woonsituatie veranderde later

Rivera’s fresco en Kahlo’s medische zorg in San Francisco

1940

Kahlo voornamelijk in Casa Azul

na het tweede huwelijk

Geselecteerde mijlpalen

1931193919491954

Frieda en Diego Rivera

1931

Tentoonstellingen in New York en Parijs

1938–39

Portret van Diego geschreven

1949

Solotentoonstelling in Mexico-Stad

1953

Protest over Guatemala

2 juli 1954

Geselecteerde perioden en gebeurtenissen. Chronologie van Kahlo ^[1], chronologie van Rivera ^[2] en geschiedenis van San Ángel ^[8].

Inhoud

1. Inleiding
2. Vóór het huwelijk: twee carrières in ontwikkeling
3. Het burgerlijk huwelijk van 1929
4. De Verenigde Staten: reizen, mecenaat en zelfstandig werk
5. Een liefdevolle brief uit 1932
6. Afzonderlijke ateliers in San Ángel
7. Crisis, scheiding en een publieke carrière
8. Een vriendin biedt een alternatief
9. San Francisco en het tweede huwelijk van 1940

Video's: Frida Kahlo

Vijf perspectieven om hier naast het artikel te bekijken.

Frida Kahlo's De twee Frida's: Great Art Explained

Great Art Explained

Een gerichte visuele inleiding op het schilderij en zijn context.

▶01 · De twee Frida'sDe twee Frida's bekijkenGreat Art Explained▶02 · Wereldwijd icoonHet ontstaan van een icoonThe Museum of Fine Arts, Houston▶03 · Mode en kleurKahlo's kleurrijke garderobeFashionUnited TV▶04 · Kleding en contextSchijn kan bedriegenFine Arts Museums of San Francisco▶05 · Jaren in de Verenigde StatenFrida in AmericaUC Berkeley CLACS

Vóór het huwelijk: twee carrières in ontwikkeling

Kahlo maakte kennis met Rivera’s openbare werk aan de Nationale Voorbereidende School, waar hij in 1922 begon te schilderen in het Bolívar-amfitheater. Zij was toen een schoolmeisje; die episode mag niet worden verward met hun latere volwassen relatie. De museumchronologie plaatst het nauwe contact met Rivera rond 1928, binnen de artistieke en politieke kringen waartoe ook Tina Modotti behoorde. ^{[1] [2]}

Tegen die tijd had Kahlo al met fotografische beelden gewerkt en getekend en geschilderd tijdens haar herstel van het ongeluk van 1925. Zij vroeg Rivera om zijn reactie op schilderijen die al vóór hun partnerschap bestonden, niet om toestemming voor een artistieke roeping. Het latere belang van zijn aanmoediging maakt hem niet de enige ontdekker van haar talent. ^[1]

Rivera’s positie was niettemin belangrijk. Hij werd geboren op 8 december 1886 en was ruim twintig jaar ouder dan Kahlo, die op 6 juli 1907 werd geboren. Hij had grote opdrachten en een internationale reputatie. Hun relatie begon met een verschil in ervaring, toegang en publieke status dat de voorstelling van een gelijkwaardig kunstenaarspaar kan verhullen. ^{[1] [2]}

Dat verschil bleef niet in alle opzichten bestaan. Kahlo’s praktijk ontwikkelde zich via portretten, verhalende schilderijen van klein formaat en uiteindelijk tentoonstellingen die rond haar eigen werk waren georganiseerd. Rivera bleef belangrijk in het netwerk waarin zij zich bewoog, maar daarin waren ook vrienden, fotografen, mecenassen, artsen, schrijvers en andere kunstenaars opgenomen. ^{[1] [3] [9]}

Het burgerlijk huwelijk van 1929

De twee trouwden op 21 augustus 1929 in het gemeentehuis van Coyoacán. Kahlo was tweeëntwintig en Rivera tweeënveertig; die december zou hij drieënveertig worden. Zowel het Museo Frida Kahlo als de Rivera-chronologie van het MoMA vermeldt de datum, al wordt de oorspronkelijke inschrijving in de burgerlijke stand in die beschrijvingen niet gereproduceerd. ^{[1] [2]}

De chronologie van het aan de kunstenares gewijde museum verbindt de eerste huwelijksperiode met Rivera’s werk in Cuernavaca. Het huwelijk koppelde hun huiselijke relatie dus vrijwel meteen aan de verplaatsingen die openbare opdrachten vereisten. Deze boden Kahlo omgevingen om zelf te kijken en te schilderen, zonder dat ieder schilderij een illustratie van de carrière van haar man werd. ^{[1] [2]}

Het dubbelportret Frieda en Diego Rivera geeft een complexere eigentijdse voorstelling dan de latere karikatuur van een kleine vrouw naast een grote echtgenoot. Het werd in 1931 geschilderd en toont Rivera met palet en penselen, terwijl de banderol aankondigt dat Kahlo het schilderij maakte en Albert Bender noemt als de beoogde ontvanger. De professionele gereedschappen en de verklaring van het makerschap behoren niet bij dezelfde figuur. ^[9]

Deze opstelling bewijst niet hoe de kunstenaars elkaar privé waardeerden. Zij toont wel hoe Kahlo voor een mecenas een beeld van het huwelijk opbouwt, met haar eigen naam en schilderhandeling in het werk zelf. De afzonderlijke bespreking van het schilderij volgt de visuele structuur, de inscriptie en de tentoonstellingsgeschiedenis in detail. ^[9]

De Verenigde Staten: reizen, mecenaat en zelfstandig werk

Het eerste langdurige verblijf van het paar in de Verenigde Staten begon in november 1930 in San Francisco. Rivera’s opdrachten brachten hen in contact met de artistieke netwerken van de stad, terwijl Kahlo vriendschappen sloot, dokter Leo Eloesser ontmoette en portretten bleef schilderen. Hun gezamenlijke reis bracht dus voor iedere kunstenaar verschillende vormen van beroepsmatige activiteit voort. ^{[1] [2] [6] [9]}

New York en Detroit volgden binnen het reisschema van 1931–1933. Rivera werkte aan opvallende projecten, waaronder de muurschilderingen van het Detroit Institute of Arts en de omstreden opdracht voor het Rockefeller Center, terwijl Kahlo schilderijen maakte, lithografie uitprobeerde en correspondeerde met mensen in Mexico en de Verenigde Staten. De bespreking van de jaren in de Verenigde Staten (in het Engels) volgt die steden en de onderbrekingen tussen de verblijven. ^{[1] [2] [3]}

De Rockefeller-correspondentie biedt een nauwkeurig beeld van werk dat minder zichtbaar is dan een muurschildering. In hun op archiefmateriaal gebaseerde Spaanstalige studie beschrijven Servando Ortoll en Annette B. Ramírez de Arellano hoe Kahlo tolkte, Rivera’s voortgang toelichtte, sociale communicatie regelde en in zijn praktische behoeften voorzag. Hun term ‘esposa empresaria’, weergegeven als ‘corporate wife’ in de Engelse samenvatting, benoemt historisch gendergebonden arbeid binnen een asymmetrisch partnerschap. ^[3]

Kahlo’s brieven aan Abby Aldrich Rockefeller bespreken ook haar eigen schilderkunst en grafiek, soms in scherp zelfondermijnende bewoordingen. Zulke opmerkingen mogen niet worden omgezet in een neutraal oordeel over haar talent of in bewijs dat zij geen beroepsmatige ambities had. Ze horen bij specifieke uitwisselingen met een mecenas, in een tijd waarin zij al belangrijke werken maakte. ^[3]

Dit is niet simpelweg een keuze tussen onafhankelijkheid en afhankelijkheid. Haar artistieke activiteit kon samengaan met werk ter ondersteuning van Rivera’s carrière, net zoals de toegang die het huwelijk bood nuttig kon worden voor haar eigen contacten en toekomstige tentoonstellingen. De correspondentie maakt dat samengaan beter zichtbaar dan een verhaal waarin een passieve metgezel plotseling een autonome kunstenaar wordt. ^{[1] [3] [9]}

Een liefdevolle brief uit 1932

Een door het INBAL gepubliceerde passage uit Kahlo’s brief aan Rivera van 10 september 1932 bewaart een andere toon. Vanuit Coyoacán stelt zij hem gerust over zijn uiterlijk, wenst zij dat ze hem kon kussen en verzorgen en beschrijft zij het huis als leeg zonder hem. De genegenheid klinkt door in verkleinwoorden en een verbeeldingsvolle omkering waarin de oudere, gevierde kunstenaar iemand wordt die zij wil beschermen. ^[4]

De officiële PDF reproduceert een eerder door Hayden Herrera gepubliceerd fragment, niet de volledige bewaard gebleven brief. De passage kan de stem van deze specifieke uitwisseling laten horen zonder alles weer te geven wat de partners in september 1932 voelden. Intimiteit in een brief getuigt van een manier om iemand aan te spreken; zij is geen doorzichtige maatstaf voor de relatie op ieder ander moment. ^[4]

Kahlo’s eigen familiecorrespondentie biedt een ander perspectief op het huishouden in de Verenigde Staten. De NMWA-transcriptie van haar brief aan haar moeder van 21 november 1930 plaatst Rivera, Eloesser en de ervaring in San Francisco in een voortdurend gesprek met Mexico. Reizen als getrouwde vrouw maakte geen einde aan haar plaats in de familie Kahlo en maakte het publieke leven van het paar niet tot het enige onderwerp dat ertoe deed. ^[6]

Afzonderlijke ateliers in San Ángel

Na de periode in de Verenigde Staten betrokken Kahlo en Rivera in 1934 de twee huizen en ateliers van Juan O’Gorman in San Ángel. Deze gebouwen waren niet Casa Azul in Coyoacán, waar Kahlo was opgegroeid en later voornamelijk woonde. Hun afzonderlijke werkruimten en de verbindende brug gaven een architectonische vorm aan samenleven zonder één atelier te delen. ^{[1] [8]}

De brug wordt vaak gezien als een onweerstaanbare metafoor voor verbondenheid en onafhankelijkheid. Die metafoor moet de feitelijke geschiedenis volgen en niet vervangen: de huizen organiseerden beweging, licht, werk en huiselijke bezigheden, en hun betekenis veranderde wanneer de kunstenaars elders gingen wonen. Een gebouw kan niet alle emotionele voorwaarden van een huwelijk onthullen. ^[8]

Na het tweede huwelijk in 1940 beschrijft de museumchronologie een onafhankelijker regeling, waarbij Kahlo in Casa Azul woonde en Rivera het atelier in San Ángel behield. De twee plaatsen behoren dus tot een veranderende geografie van het huiselijke leven, niet tot één onveranderde echtelijke woning. De bespreking van San Ángel (in het Engels) onderzoekt de gebouwen en hun latere bestaan als museum. ^{[1] [8]}

Crisis, scheiding en een publieke carrière

De chronologie van het Museo Frida Kahlo plaatst de crisis rond Rivera’s relatie met Cristina Kahlo in 1935 en vermeldt dat Frida enige tijd in New York bij Bertram en Ella Wolfe doorbracht. Het is een belangrijke episode in de institutionele biografie, maar die samenvatting stelt niet de volledige gang van zaken in hun privéleven of de motieven van de drie betrokkenen vast. Cristina’s plaats in Kahlo’s familie en latere leven gaat bovendien verder dan haar rol in deze crisis. ^[1]

Politieke betrokkenheid bleef het huishouden vormgeven. Rivera hielp asiel in Mexico te verkrijgen voor Leon Trotski, en Kahlo en Rivera ontvingen Trotski en Natalia Sedova vanaf 1937 in Casa Azul. Deze band behoort zowel tot de internationale politieke geschiedenis van die periode als tot de geschiedenis van een specifieke woning. ^[1]

Kahlo’s tentoonstellingen aan het eind van de jaren dertig veranderden de omstandigheden van haar reizen. Zij ging in 1938 naar New York voor de tentoonstelling van haar eigen schilderijen bij Julien Levy, en in 1939 naar Parijs, waar haar werk in Mexique te zien was en Het kader in de Franse staatscollectie werd opgenomen. Dit waren carrièregebeurtenissen rond Kahlo’s werk, geen reizen die voornamelijk rond Rivera’s opdrachten voor muurschilderingen waren georganiseerd. ^{[1] [7]}

De museumchronologie dateert de echtscheiding op 6 november 1939. Uit die datum kan geen eenduidige oorzaak worden vastgesteld, noch rechtstreeks uit de schilderijen die rond die tijd zijn gemaakt. Scheiding, veranderende woonplaatsen, professionele erkenning en blijvende banden vormen een verweven geschiedenis waarvan de juridische en intieme aspecten niet hetzelfde zijn. ^{[1] [7]}

De twee Frida’s werd in 1939 geschilderd, en Zelfportret met afgeknipt haar in 1940. Beide zijn geïnterpreteerd in verband met de scheiding en een veranderde zelfpresentatie, maar geen van beide is een verzoekschrift tot echtscheiding of een volledige verklaring van het huwelijk. Hun formele keuzes en publieke geschiedenis verdienen aandacht naast de biografische context. ^{[12] [13]}

Een vriendin biedt een alternatief

Mary Sklar biedt Kahlo in haar brief van 7 oktober, door het NMWA gecatalogiseerd zonder jaartal, een lichte kamer in New York aan waar zij kon schilderen. Sklar wist dat leven zonder Rivera moeilijk was geweest en vroeg wat Kahlo nu zou doen. De uitnodiging verenigde vriendschap, onderdak, werkruimte en een alternatief voor hereniging, in plaats van slechts op afstand advies te geven. ^[10]

De verwijzingen in de brief naar het St Luke’s Hospital en Trotski’s dood plaatsen deze in een latere context dan de oorspronkelijke scheiding, maar het ontbreken van een jaartal in het archief blijft belangrijk. Sklar’s opmerkingen over de pers en politiek zijn haar eigen reacties, niet Kahlo’s getuigenis. Wat het document met zekerheid laat zien, is een vriendin die een andere levensweg materieel mogelijk probeert te maken. ^[10]

San Francisco en het tweede huwelijk van 1940

In 1940 werkte Rivera aan het fresco Pan American Unity op Treasure Island, terwijl Kahlo naar San Francisco kwam voor medische zorg. Een briefje dat in Emmy Lou Packards papieren is bewaard, kijkt vooruit naar een hereniging na voltooiing van het fresco en spreekt de wens uit samen te leven zonder ruzies. Packards identificatie vermeldt de omstandigheden waarin het briefje in Rivera’s atelier werd achtergelaten; die moeten onderscheiden blijven van de woorden van het briefje zelf. ^[5]

Packard haalde in haar mondelinge geschiedenis van mei 1964 ook herinneringen aan praktische zorg op. Zij beschreef hoe zij Rivera van zijn werk naar Kahlo in het St Luke’s Hospital reed en na Kahlo’s ontslag haar of het paar door de stad vervoerde. De herinnering, ongeveer vierentwintig jaar later vastgelegd, biedt het perspectief van een getuige op vervoer, ziekenhuisbezoeken en het sociale leven, geen eigentijds dagboek of verklaring waarom zij opnieuw trouwden. ^[11]

De chronologieën van het Museo Frida Kahlo en het NMWA dateren het tweede burgerlijk huwelijk op 8 december 1940, Rivera’s vierenvijftigste verjaardag. Twee aangepaste klokken in Casa Azul herdenken volgens de museuminterpretatie de breuk van 1939 en de hereniging van 1940. Het zijn voorwerpen waarmee de relatie werd gemarkeerd, geen juridische documenten van alles wat bij de tweede ceremonie werd afgesproken. ^{[1] [7]}

Het aan de kunstenares gewijde museum beschrijft de hernieuwde relatie als een die meer onafhankelijkheid mogelijk maakte. Dat is beter te onderbouwen dan de vaak herhaalde bewering dat er een nauwkeurig geformuleerde overeenkomst over seks en geld bestond: de oorspronkelijke voorwaarden daarvan zijn in de hier aangehaalde bronnen niet vastgesteld. De liefdevolle hoop in het briefje en het museumverslag van de latere regelingen kunnen overeind blijven zonder een verzonnen contract. ^{[1] [5]}

Gedeelde interesses, verschillende artistieke talen

Beide kunstenaars namen deel aan debatten over de postrevolutionaire Mexicaanse cultuur en verzamelden volkskunst en precolumbiaanse voorwerpen. Gedeelde interesses brachten echter geen identieke beelden voort: Rivera’s muurschilderingen behandelden geschiedenis, arbeid en politiek op architectonische schaal, terwijl Kahlo zelfportretten, stillevens, familiebeelden en lichamelijke onderwerpen ontwikkelde, vooral in kleinere schilderijen. Het verschil zat in de praktijk en de opbouw, niet in een eenvoudige tweedeling tussen een politiek betrokken man en een emotionele vrouw. ^{[1] [2] [3]}

Ook Kahlo’s werken waarin Rivera voorkomt gebruiken verschillende beeldvormen. Het dubbelportret uit 1931 maakt een sociaal en echtelijk beeld; latere zelfportretten plaatsen zijn afbeelding in die van haar; de jubileumwerken uit 1944 verbinden de twee namen en figuren in een andere opstelling. Rivera bleef een onderwerp, maar de veranderingen in zijn aanwezigheid tonen Kahlo als iemand die beelden maakt, niet slechts de toestand van een huwelijk rapporteert. ^{[1] [9]}

In Diego en ik uit 1949 valt Rivera’s ingevoegde afbeelding op Kahlo’s voorhoofd bijzonder op. Deze heeft interpretaties opgeroepen waarin het steeds aan hem denken en emotionele gehechtheid centraal staan, maar de bespreking van het schilderij onderscheidt zulke interpretaties van bewijs over specifieke gebeurtenissen of geruchten. Een geschilderde relatie tussen figuren is geen doorzichtige registratie van gedrag buiten het schilderij. ^[1]

De publieke uitwisseling omvatte ook geschreven werk. In 1949 droeg Kahlo Portret van Diego bij aan een publicatie van het Palacio de Bellas Artes ter gelegenheid van vijftig jaar werk van Rivera. Die bijdrage hoort bij haar deelname aan zijn publieke reputatie, terwijl haar eigen groeiende tentoonstellingsgeschiedenis verhindert dat dit als haar enige beschikbare rol wordt gezien. ^[1]

Werk, zorg en politiek in de latere jaren

Kahlo’s onderwijs, schilderkunst en huiselijke leven gingen na het tweede huwelijk door, waarbij Casa Azul een belangrijke werk- en ontmoetingsplek werd. Rivera behield zijn atelier en opdrachten, terwijl vrienden, leerlingen en artsen deel uitmaakten van het bredere netwerk rond het paar. Noch haar latere ziekte, noch het huwelijk wiste Kahlo’s werk als docent en kunstenaar uit. ^{[1] [7] [8]}

Rivera was aanwezig bij Kahlo’s solotentoonstelling in Mexico-Stad in 1953, een evenement rond haar schilderijen ondanks de praktische eisen die haar aanwezigheid stelde. De museumchronologie vermeldt ook dat de twee samen met Juan O’Gorman deelnamen aan het protest van 2 juli 1954 tegen de interventie in Guatemala. Hun laatste gezamenlijke publieke geschiedenis verbond artistieke erkenning met politieke actie. ^[1]

Kahlo stierf op 13 juli 1954 in Casa Azul, waarmee na meer dan dertien jaar een einde kwam aan het tweede huwelijk. Rivera’s regelingen hielpen Casa Azul en de collecties via de museumtrust te behouden, terwijl de gebouwen in San Ángel een afzonderlijke geschiedenis volgden, met verwerving in 1981 en opening als museum in 1986. Deze institutionele nalatenschappen zijn belangrijk zonder bewijs te worden van een laatste verzoening in hun privéleven of een volledig oordeel over de relatie. ^{[1] [7] [8]}

Het paar in latere tentoonstellingen

Latere tentoonstellingen hebben de kunstenaars herhaaldelijk samengebracht en daarbij verschillende manieren voorgesteld om die combinatie te begrijpen. L’art en fusion van het Musée de l’Orangerie uit 2013 presenteerde hun artistieke werelden als verschillend maar complementair; Modern Couples van het Barbican uit 2018 plaatste hen in een bredere geschiedenis van creatieve partnerschappen. Dit zijn curatoriële argumenten over de presentatie van het werk, geen neutrale vaststellingen over de gelijkwaardigheid van het huwelijk. ^{[14] [15]}

Carlos Monsiváis behandelt het paar met genegenheid en ironie in zijn inleiding bij de catalogus El amor amoroso de una pareja dispar van het Museo del Estanquillo. Hij beschrijft figuren die eindeloos worden gereproduceerd en collectief toegeëigend, en wier publieke leven veel verder reikt dan oordelen over hun schilderijen. Zijn beschrijving helpt de aantrekkingskracht van het paar als cultureel beeld te verklaren en maakt dat beeld tegelijk tot onderwerp van onderzoek. ^[16]

Het bekende paar kan kijkers naar de kunst leiden, maar kan de schilderijen ook overschaduwen. Het samen lezen van schilderijen, brieven, ateliers en gedateerde documenten over hun carrières herstelt het onderscheid tussen een krachtig later beeld en de historische relatie waaruit het ontstond. Kahlo en Rivera waren verbonden kunstenaars, niet twee helften van één maker. ^{[1] [3] [9] [14] [16]}

Veelgestelde vragen

Bronnen

1. Museo Frida Kahlo, Frida: tweetalige chronologie, 1922–1954; relatie, woonplaatsen, aangepaste klokken, carrière en latere publieke gebeurtenissen. Bekijk de brontekst.
2. MoMA, Diego Rivera: Murals for The Museum of Modern Art: chronologie; muurschildering op school, huwelijk in 1929 en opdrachten in de Verenigde Staten. Bekijk de brontekst.
3. Servando Ortoll en Annette B. Ramírez de Arellano, ‘Frida Kahlo: Retrato de la artista como esposa empresaria’, Desacatos 11 (2003), pp. 120–131; volledig Spaanstalig artikel en bespreking van de Rockefeller-brieven. Bekijk de brontekst.
4. Frida Kahlo aan Diego Rivera, Coyoacán, 10 september 1932; volledig gepubliceerd fragment van één pagina, door het INBAL gereproduceerd uit Herrera, niet de volledige brief. Bekijk de brontekst.
5. Brief van Frida Kahlo aan Diego Rivera, 1940, Emmy Lou Packard Papers, Archives of American Art; verstrekte vertaling en identificatie door Packard. Bekijk de brontekst.
6. Frida Kahlo aan Matilde Calderón de Kahlo, 21 november 1930; institutionele transcriptie van het NMWA. Bekijk de brontekst.
7. NMWA, archiefinventaris van de Frida Kahlo Papers, juni 2022, biografische chronologie pp. 5–8; niet de onderliggende stukken van de burgerlijke stand. Bekijk de brontekst.
8. INBAL, 30 años Museo Casa Estudio Diego Rivera y Frida Kahlo, geselecteerde geschiedenis van de atelierwoningen, PDF pp. 6 en 16; bouw, bewoning, werkruimten en latere museumgeschiedenis. Bekijk de brontekst.
9. SFMOMA, Frieda and Diego Rivera, 1931; beschrijving van de eigenaar, inscriptie en audiotranscripties. Bekijk de brontekst.
10. Mary Sklar aan Frida Kahlo, 7 oktober, zonder jaartal; NMWA, volledige transcriptie van tien pagina’s, in het bijzonder pp. 5–9. Bekijk de brontekst.
11. Mondelinge geschiedenis van Emmy Lou Packard, 11–12 mei 1964, interviewer Mary Fuller McChesney, Archives of American Art; relevante geïndexeerde passages over de muurschildering in San Francisco uit 1940, ziekenhuisbezoeken en autoritten. De volledige downloadbare transcriptie is niet verkregen. Bekijk de brontekst.
12. MoMA, Self-Portrait with Cropped Hair, 1940; collectiebeschrijving en interpretatie. Bekijk de brontekst.
13. Museo de Arte Moderno, Las dos Fridas; presentatie van de collectie door de eigenaar. Bekijk de brontekst.
14. Musée de l’Orangerie, Frida Kahlo / Diego Rivera: L’art en fusion (2013), Franse tentoonstellingsbeschrijving; kader voor de receptie, geen getuigenis over het intieme leven. Bekijk de brontekst.
15. Barbican, Modern Couples (2018), tentoonstellingsgids in grote letters, PDF p. 12; geselecteerde tekst over Kahlo en Rivera. Bekijk de brontekst.
16. Museo del Estanquillo, El amor amoroso de una pareja dispar, presentatie en inleiding van Carlos Monsiváis, geselecteerde PDF pp. 9 en 11–13 (gedrukte pp. 10–14); bron over de receptie. Bekijk de brontekst.

Afbeeldingscredits

1. Foto: Enriquesrz / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0. Verkleind tot 1024 px breed; niet bijgesneden. Bronvermelding.

Frida Kahlo

Ontdek Kahlo's schilderijen

Ga verder met twaalf sleutelwerken, van vroege portretten tot schilderijen over identiteit, ziekte en de natuur.

1. 01De twee Frida'sLees over het schilderij →
2. 02De gebroken zuilLees over het schilderij →
3. 03Zelfportret met doornenhalsband en kolibrieLees over het schilderij →
4. 04Zelfportret met afgeknipt haarLees over het schilderij →
5. 05Henry Ford HospitalLees over het schilderij →
6. 06Wat het water mij gafLees over het schilderij →
7. 07Zelfportret in een fluwelen jurkLees over het schilderij →
8. 08Fulang-Chang en ikLees over het schilderij →
9. 09Zelfportret als TehuanaLees over het schilderij →
10. 10Wortels (Raíces)Lees over het schilderij →
11. 11Het gewonde hertLees over het schilderij →
12. 12Viva la VidaLees over het schilderij →

Bekijk Frida Kahlo's schilderijen →