Ik en mijn papegaaien

Inleiding

Vier papegaaien verdringen zich rond Frida Kahlo in Ik en mijn papegaaien, maar het gezicht in het midden van de groep blijft de kijker aanspreken. De vogels draaien zich in verschillende richtingen, terwijl Kahlo's witte blouse, gekruiste armen en kleine sigaret de ontmoeting dicht naar de voorgrond brengen. Het portret uit 1941 is uitzonderlijk goed gedocumenteerd door een foto uit die tijd van Kahlo naast het doek. Toch bieden noch die foto, noch de vogels één vaststaande verklaring voor de betekenis van het schilderij. ^{[1] [2] [5]}

Latere interpreten hebben in dezelfde opstelling liefde, christelijke beeldtaal, verwantschap met dieren en het fotografisch vormgeven van een eigen imago gelezen. Die betogen zijn het verhelderendst wanneer ze naast het zichtbare beeld en de documentatie blijven staan, niet wanneer ze in de plaats komen van Kahlo's niet vastgelegde toelichting op haar bedoelingen. Een afzonderlijke latere reactie kwam in 2001, toen Yasumasa Morimura specifiek terugkeerde naar de compositie met vier papegaaien in een fotografisch zelfportret. ^{[6] [8] [9] [10] [18]}

In het kort

Inhoud

1. Inleiding
2. Het portret met vier vogels bekijken
3. Wat de documentatie over 1941 vaststelt
4. De foto van Muray en een geënsceneerde ontmoeting
5. Papegaaien, liefde en concurrerende beeldtradities
6. Gezicht, vogelblikken en de latere reactie van een kunstenaar
7. Huisdieren, kleding en portretconventies
8. Het vraagstuk van de collecties Gray en Stream
9. Geselecteerde tentoonstellingen en hun verschillende kaders

Het portret met vier vogels bekijken

Het doek toont een verticaal, krap gekadreerd portret ten halven lijve. Kahlo's gezicht is vrijwel frontaal, met een lichte draai, en beide ogen kijken naar buiten, dicht bij de positie van de kijker; donker haar is hoog opgestoken boven een doorlopende wenkbrauw. De mond is gesloten, maar de houding laat zich niet betrouwbaar vertalen als «vredig», «rouwend», «uitdagend» of een ander psychologisch etiket. ^{[2] [8]}

Bij elke schouder rijst een papegaai op, en nog twee bevinden zich lager in het beeld, vóór de blouse en armen. De vogel bij de schouder rechts voor de kijker is betrekkelijk frontaal en lijkt de blikrichting van de kijker te ontmoeten; de andere draaien naar binnen of schuin weg. Hun lichamen verbreden de omtrek van de geportretteerde, terwijl gevarieerde veertekens een levendige rand vormen rond een gezicht dat het stabiele middelpunt van de compositie blijft. ^{[2] [9]}

Groenen, blauwen, geel en warmere accenten verschijnen in het verenkleed van de vogels, tegenover witte kleding, een warm getinte huid en een donkere, gevlekte achtergrond. Dit zijn algemene waarnemingen op basis van reproducties, geen gekalibreerde uitspraken over de fysieke kleur of pigmenten van het doek. De achtergrond toont geen duidelijk herkenbare tuin, kamer, horizon of meubels die zouden aangeven waar Kahlo de scène wilde situeren. ^[2]

Kahlo's onderarmen kruisen of overlappen elkaar nabij de onderkant van het beeld, waar tussen de vogels twee ringen en een sigaret zichtbaar zijn. De reproductie toont niet met zekerheid dat de sigaret brandt, en de positie van de handen hoeft niet als beschermend of nerveus te worden omschreven. Het beeld biedt ruimte voor nauwkeurig kijken naar vingers, stof en veren zonder technische uitspraken over de snelheid van de penseelstreek, de verfdikte of de gezondheid van een afgebeeld dier. ^{[2] [8] [11]}

Video's: Frida Kahlo

Vijf perspectieven om hier naast het artikel te bekijken.

Frida Kahlo's De twee Frida's: Great Art Explained

Great Art Explained

Een gerichte visuele inleiding op het schilderij en zijn context.

▶01 · De twee Frida'sDe twee Frida's bekijkenGreat Art Explained▶02 · Wereldwijd icoonHet ontstaan van een icoonThe Museum of Fine Arts, Houston▶03 · Mode en kleurKahlo's kleurrijke garderobeFashionUnited TV▶04 · Kleding en contextSchijn kan bedriegenFine Arts Museums of San Francisco▶05 · Jaren in de Verenigde StatenFrida in AmericaUC Berkeley CLACS

Ik en mijn papegaaien in Kahlo's loopbaan

Jaar

193019351940194519501955

Frieda en Diego Rivera

1931

Mijn grootouders, mijn ouders en ik (in het Engels)

1936

De twee Frida's

1939

Ik en mijn papegaaien

1941

De gebroken zuil

1944

Het marxisme zal de zieken gezondheid geven (in het Engels)

1954

Bron van de tijdlijn: chronologie van het Museo Frida Kahlo ^[25].

Wat de documentatie over 1941 vaststelt

De specifieke Spaanse pagina uit 1999 van Andrea Kettenmann identificeert Yo y mis pericos als een olieverfschilderij op doek uit 1941, van 82 × 62,8 cm. De definitieve perslijst van het Whitney voor Vida Americana herhaalt jaar, techniek en metrische afmetingen in een afzonderlijke vermelding. Deze overeenstemmende documenten leggen de basisidentiteit van het object vast; geen van beide geeft een uitvoeringsmaand, een schriftelijke uitleg van de kunstenaar, een transcriptie van de signatuur of een conserveringsonderzoek. ^{[1] [3]}

De chronologie van het Museo Frida Kahlo plaatst het schilderij in 1941 en vermeldt dat Kahlo en Diego Rivera (in het Engels) in december 1940 waren hertrouwd. Ook dateert zij Guillermo Kahlo's overlijden op 14 april 1941. Aangezien het schilderij in de geraadpleegde documenten alleen op jaarniveau is gedateerd, stelt geen bron vast of het vóór of na de dood van haar vader werd voltooid, laat staan dat dit verlies de compositie veroorzaakte. ^{[1] [4]}

Ook Kahlo's langdurige ervaring met pijn en beperking gaat aan 1941 vooraf. Niets in dit portret documenteert een nieuw begin van lijden in dat jaar, en geen geraadpleegde brief of medische aantekening verbindt een bepaalde ziekte-episode met de totstandkoming ervan. De blik omschrijven als een poging om aandacht te trekken, of de vogels als een toevlucht uit het huwelijk, zou latere speculatie veranderen in een diagnose of een biografisch feit. ^{[2] [4] [8]}

De foto van Muray en een geënsceneerde ontmoeting

Nickolas Muray fotografeerde Kahlo met Ik en mijn papegaaien in 1941. Het George Eastman Museum catalogiseert een latere gelatinezilverdruk onder het onderwerp «Frida Kahlo painting Me and My Parrots»; de Fine Arts Museums of San Francisco plaatsen de foto onafhankelijk daarvan in Coyoacán en dateren haar in hetzelfde jaar. De afdruk van het Eastman werd rond 2000 gemaakt door Bruce Proctor, dus de afdrukdatum mag niet worden verward met de datum van Muray's opname. ^{[5] [24]}

De foto brengt de geschilderde Kahlo, de gefotografeerde Kahlo en Muray in één scène samen. Nieves Limón Serrano betoogt dat pose, kleding en omgeving zulke foto's tot vormen van visuele autobiografie maakten, gezamenlijk vormgegeven door de geportretteerde en de fotograaf; in dit geval zorgen de geschilderde en gefotografeerde figuren voor een bijzonder duidelijke verdubbeling. Haar betoog is een wetenschappelijke interpretatie van enscenering, geen bewijs dat de foto elke schilderfase vastlegt of dat vier levende papegaaien als modellen aanwezig waren. ^{[5] [6]}

Kettenmanns aangrenzende bijschrift geeft de foto van Muray een benadering van 1939–40, terwijl beide fotografiemusea 1941 aangeven. De museumgegevens en de overeenstemmende datering van het schilderij in 1941 vormen de sterkere basis om deze gefotografeerde ontmoeting te bespreken. Limón dateert het geschilderde werk in één passage eveneens in 1939; die afzonderlijke fout hoeft haar analyse niet teniet te doen, maar kan de datering van het object niet bepalen. ^{[1] [5] [6]}

De relatie tussen Muray en Kahlo is relevante context voor Kettenmanns latere interpretatie van de vogels. De foto stelt niet vast dat Muray het doek bestelde, bezat of ontving, noch dat zijn aanwezigheid de betekenis ervan vastlegt. Zij is juist waardevol omdat zij naast dit beeld een andere zorgvuldig samengestelde voorstelling van Kahlo toont, terwijl de privéomstandigheden van het schilderij onvolledig gedocumenteerd blijven. ^{[1] [5] [6]}

Papegaaien, liefde en concurrerende beeldtradities

Kettenmann leest de vier papegaaien via Kama, de hindoeïstische god van de liefde, wiens beeldtaal zij met papegaaien verbindt, en interpreteert ze als erotische toespelingen op Kahlo's relatie met Muray. Haar lezing is precies genoeg om te overwegen in plaats van haar vaag te herhalen als «vogels betekenen liefde». Toch biedt de geraadpleegde pagina geen brief, voorbereidende schets of bronbeeld waaruit blijkt dat Kahlo deze beeldtraditie koos, zodat het Kettenmanns interpretatie blijft. ^[1]

Uta Felten stelt in haar Spaanstalige essay een andere historische vergelijking voor: zij plaatst Ik en mijn papegaaien naast Hans Baldung Griens Maria met kind en papegaaien uit 1533. Zij ziet Kahlo's beeld als een gefragmenteerde bewerking van christelijke beeldtaal in een gelaagd veld van Europese, precolumbiaanse en Mexicaanse volksvormen. Dat «palimpsest» is een kritisch model, geen documentair bewijs dat Kahlo Baldungs schilderij zag of een christelijke allegorie beoogde. ^[10]

De educatieve gids van het Whitney verbindt papegaaien met toverij en noemt Kahlo la gran ocultadora, oftewel een grote verberger. De gids biedt deze termen zonder een onderliggende bronverwijzing die ze tot Kahlo's eigen woorden of een vaststaand feit over de vogels zou maken. De waarde ervan ligt in één latere museumlezing die naast, en niet boven, Kettenmanns en Feltens betogen kan worden geplaatst. ^[7]

De concurrerende lezingen hoeven elkaar niet uit te sluiten om toch onbewezen te blijven als bedoeling van de kunstenaar. Een huisdier kan een model zijn, een opstelling van kleuren en veren, een geliefde metgezel of een opening voor latere symbolen; geen van die rollen volgt automatisch uit de soort. Het schilderij toont vier vogelvormen rond Kahlo, terwijl uitspraken over een erotische code, toverij of een christelijke hercodering aan hun met name genoemde interpreten moeten worden toegeschreven. ^{[1] [2] [7] [10] [11]}

Gezicht, vogelblikken en de latere reactie van een kunstenaar

In een audiogids van het Whitney merkt de Chicana-muurschilder Judith Baca op dat één papegaai naar buiten lijkt te kijken, als echo van Kahlo's ogen. Baca leest er een gevoel van identificatie met andere wezens in en bespreekt vervolgens magisch realisme en een doorlaatbare grens tussen leven en dood. Dit is een waardevolle reactie van een kunstenaar in 2020, geen getuigenis van wat Kahlo in 1941 persoonlijk geloofde. ^[9]

Jesús González Fisac, die in het Spaans over Kahlo's zelfportretten schrijft, geeft het gezicht een andere theoretische rol: de ogenschijnlijk ingehouden uitdrukking vraagt kijkers betekenis te vormen zonder één emotie uit te spreken. Hij suggereert dat vogels vaak in profiel blijven, terwijl Kahlo's apen en honden een blik directer beantwoorden. De betrekkelijk frontale papegaai bij de schouder rechts voor de kijker compliceert die generalisatie en helpt verklaren waarom Baca deze vogel kon ervaren als een partner voor oogcontact. ^{[2] [8] [9]}

Het contrast tussen de ogen is belangrijker dan een etiket als «sereniteit». Kahlo kijkt naar buiten, één vogel benadert die richting en de andere richten de aandacht over het doek; het gezicht blijft een visueel anker tussen die uiteenlopende wendingen. Dat is een formele beschrijving die voor kijkers toegankelijk is, terwijl noch een geschilderde blik, noch de reactie van een onderzoeker een diagnose oplevert van aandacht zoeken, rouw of tevredenheid. ^{[2] [8] [9]}

Huisdieren, kleding en portretconventies

James Oles' studie van Kahlo's verwante Zelfportret met aap en papegaai uit 1942 biedt een vergelijkende methode, geen sleutel tot dit doek. Hij documenteert een wisselende verzameling huisdieren in Casa Azul en bespreekt huisdieren, alter ego's, kleurcontrasten en mogelijke plaatsvervangers voor kinderen zonder één functie aan elk dierenportret toe te kennen. Het verwante werk is een afzonderlijk schilderij: de aap, papegaai, compositie, collectie en herkomst ervan mogen niet stilzwijgend worden overgedragen op Ik en mijn papegaaien. ^[11]

Evenmin kan een van de vier vogels in dit portret met zekerheid Bonito worden genoemd omdat een nabijgelegen portret uit 1941 die titel heeft. Geen geraadpleegd document identificeert deze individuele vogels of hun precieze soort, stelt vast dat ze allemaal levend poseerden of diagnosticeert hun verenconditie. Oles geeft een suggestie van een specialist door over verenplukken en sigarettenrook, maar die secundaire mogelijkheid is geen veterinair onderzoek van echte vogels en geen technische analyse van verf. ^{[2] [11]}

De witte blouse heeft een brede vierkante halslijn, korte mouwen en fijne plooien of rimpelingen die op de reproductie zichtbaar zijn. Het Whitney identificeert het kledingstuk met de kleding van Zapoteekse vrouwen uit Tehuantepec; de zichtbare stof alleen kan de vezel, maker, gemeenschap of precieze draagwijze niet vaststellen. Oles en Limón plaatsen kleding en haar binnen Kahlo's actieve presentatie van zichzelf, maar de veel bredere geschiedenis van haar Tehuana-garderobe hoort thuis op de speciale modepagina. ^{[2] [6] [7] [11]}

Oles plaatst de portretten ten halven lijve uit het begin van de jaren veertig ook binnen de negentiende-eeuwse Mexicaanse volksportretkunst, in plaats van Kahlo's nabije frontale formaat simpelweg naïef te noemen. Europese schilderijen van vrouwen met papegaaien, waaronder werken van Manet en Courbet die nu door het Metropolitan Museum zijn gecatalogiseerd, laten zien dat een papegaai in verschillende portrettradities kon voorkomen. Ze verbreden de vergelijking voor een kijker; er is geen geraadpleegd bewijs dat Kahlo een van beide als directe bron voor dit doek gebruikte. ^{[11] [12]}

Het vraagstuk van de collecties Gray en Stream

De eerste met naam genoemde collectievermelding die in een specifieke gedrukte bron werd gevonden, is Kettenmanns toeschrijving uit 1999 aan het echtpaar Harold H. Stream in New Orleans. Een onderzoek van El Universal uit 2020 meldt dat de niet gelezen oeuvrecatalogus uit 1988 vermeldde dat «Mattilda Gray» het schilderij in 1941 verwierf toen zij in Mexico was voor een portret door Rivera. Dit is een secundair verslag van een catalogusvermelding, geen onderzochte factuur, en het stelt op zichzelf niet vast of die verwerving een aankoop, een geschenk of een andere regeling was. ^{[1] [13]}

Dezelfde krant noemt Mireya Escalante als curator van de collectie Stream en geeft haar relaas weer dat de familie dit schilderij en verschillende werken van Rivera tijdens een bezoek aan Mexico verwierf. Zij plaatste het schilderij vanaf 1941 in het bezit van die familie. Het relaas van deze met name genoemde beheerder versterkt de vroege band met de collectie, maar het interview is geen bewaard transactiedocument en kan niet bepalen welke Matilda het verwierf of wie nu de juridische eigenaar is. ^[13]

Christie's familiegeschiedenis uit 2026 maakt onderscheid tussen de verzamelaar Matilda Geddings Gray en haar nicht Matilda Gray Stream, die later samen met Harold H. Stream verzamelde. Zij dateert een Latijns-Amerikaanse reis van de twee vrouwen in 1942 en zegt dat Kahlo de jongere Matilda een schilderij gaf, maar noemt dat schilderij niet Ik en mijn papegaaien. Het verschil tussen het gerapporteerde catalogusverhaal over 1941 en het familieverhaal over 1942 is een reden om de oorspronkelijke vermelding en familiepapieren te zoeken, geen bewijs dat dit portret het geschenk was. ^{[13] [14]}

De gedocumenteerde eigendomsketen is dus kort: een vroege verwerving door Gray en Stream wordt gemeld, het schilderij droeg in 1999 de collectievermelding van het echtpaar Stream, en instellingen noemden het in 2019–20 een werk uit een particuliere collectie. De precieze eerste verwerver en transactiedocumenten, eventuele latere overdrachten, de huidige eigenaar en de huidige fysieke locatie zijn niet vastgesteld. Een Mexicaanse krant herhaalde in 2025 een onbevestigd bericht over een particuliere transactie bij Christie's in 2021; geen geraadpleegd officieel verkoopdocument ondersteunt een actualisering van de eigendomsgeschiedenis op die basis. ^{[1] [3] [13] [14] [16]}

Geselecteerde tentoonstellingen en hun verschillende kaders

De eigen pagina van het Walker Art Center verbindt Ik en mijn papegaaien met zijn Frida Kahlo-retrospectief van 27 oktober 2007–20 januari 2008. De tentoonstelling reisde later naar Philadelphia en San Francisco, maar voor dit portret is op die locaties geen lijst met afzonderlijke werken gevonden. De reisroute van een reizende tentoonstelling mag niet worden verward met een gedocumenteerde reisroute van elk schilderij daarin. ^[15]

Di Donna Galleries noemde het portret als een van vier schilderijen van Kahlo in Surrealism in Mexico, gehouden van 26 april tot 28 juni 2019. Die opname documenteert hoe een latere tentoonstelling Kahlo plaatste tussen kunstenaars die in Mexico actief waren en binnen debatten over het surrealisme. Ze bewijst niet dat Kahlo dit specifieke werk als een surrealistisch manifest bedacht of dat zij het etiket voor haar eigen praktijk aanvaardde. ^[16]

De definitieve lijst van het Whitney geeft het portret een afzonderlijke vermelding in Vida Americana: Mexican Muralists Remake American Art, 1925–1945. De lange looptijd, van februari 2020 tot januari 2021 met een onderbreking door de pandemie, plaatste Kahlo in een discussie over artistieke uitwisseling tussen Mexico en de Verenigde Staten. De museumaudio en educatieve materialen voegden nieuwe stemmen aan die publieke ontmoeting toe; het tentoonstellingskader is geen bewijs dat een persoonlijk zelfportret uit 1941 als propaganda voor het muralisme werd gemaakt. ^{[3] [7] [9] [17]}

Dit zijn geselecteerde verschijningen, geen volledige tentoonstellingsgeschiedenis. Het Whitney biedt het meest recente hier geïdentificeerde tentoonstellingsdocument voor de afzonderlijke titel; de einddatum is die van de tentoonstelling, geen gedocumenteerde dag waarop het schilderij de zaal verliet. Latere presentatie, eigendom en fysieke locatie zijn niet vastgesteld aan de hand van de beschikbare documenten. ^{[3] [17]}

Morimura's antwoord met vier papegaaien

Yasumasa Morimura's An Inner Dialogue with Frida Kahlo (Four Parrots) maakt het latere leven van het schilderij uitzonderlijk concreet. De lijst van Luhring Augustine voor zijn tentoonstelling Self-Portraits: An Inner Dialogue with Frida Kahlo van september–oktober 2001 vermeldt het werk als kleurenfoto in een oplage van vijf. De titel en de herenscenering met vier papegaaien verbinden het specifiek met Ik en mijn papegaaien, niet slechts met Kahlo's beroemdheid in het algemeen. ^[18]

Het Institute of Contemporary Art in Miami catalogiseert een chromogene afdruk van Four Parrots en registreert de opname in de collectie in 2023 als geschenk uit de collectie van Felipe Grimberg en Eduardo Ojeda. Een afzonderlijke vermelding van Luhring Augustine identificeert exemplaar nr. 2/5, gemonteerd op doek en 150 × 120 cm groot, in de Morimura-presentatie van de galerie van januari–maart 2026. Museum en galerie vermelden verschillende afdrukformaten; ze beschrijven exemplaren uit een oplage en mogen niet tot één fysieke foto worden samengevoegd of als afmetingen van Kahlo's schilderij worden behandeld. ^{[19] [21]}

Morimura's werk doorliep ook latere interpretatiekaders. Een Portugese toegankelijke gids voor Histórias LGBTQIA+ van het MASP in 2024–25 noemt Four Parrots met zijn volledige titel; de curatoren van het MASP beschrijven zijn zelfportret in drag als een queer bewerking van canonieke beeldtaal. Die beschrijving betreft wat een latere Japanse kunstenaar en een Braziliaans museum met Kahlo's beeld deden, geen bewijs dat Kahlo in 1941 hetzelfde betoog erin verwerkte. ^[20]

Die receptie laat zien waarom het portretformaat vruchtbaar blijft: vier omringende vogels, een frontale blik en een zorgvuldig vormgegeven uiterlijk kunnen door de tijd heen worden herkend en opnieuw geconfigureerd. Zij staat geen terugweg toe van Morimura's keuzes uit 2001 naar Kahlo's niet gedocumenteerde beweegreden.

Boeken en vragen die openblijven

Kettenmanns Spaanse boek uit 1999 is hier nuttig omdat de specifieke gedrukte pagina de historische collectievermelding Stream, een interpretatie van de papegaaien uit die tijd en een aangrenzende foto van Muray biedt. Alleen de geselecteerde pagina en relevant materiaal uit de werkenlijst zijn gelezen, niet het volledige boek. Frida Kahlo: The Complete Paintings kan een vollediger catalogusverslag bieden: de uitgeversinformatie bevestigt het bestaan van het boek, maar een geïndexeerde aanwijzing voor een vermelding van dit portret is geen gecontroleerde cataloguspagina en kan geen inscriptie of volledige herkomst leveren. ^{[1] [22]}

De oeuvrecatalogus uit 1988 is bijzonder belangrijk om de gemelde verwerving door «Mattilda Gray» te toetsen en de twee vrouwen in de familie Gray van elkaar te onderscheiden. Ook Salomon Grimbergs precieze pagina's over Muray, de catalogi van het Walker en Di Donna en een conserveringsdossier of dossier van een particuliere collectie zouden het verhaal kunnen veranderen. Die bronnen blijven ongeraadpleegd; latere samenvattingen kunnen de onderliggende transactie- en objectdocumenten niet vervangen. ^{[13] [14] [22]}

Het schilderij nodigt uit tot nauwkeurige beschrijving, maar noch de afgedrukte kleur, noch de zichtbare sigaret stelt pigment, conditie, behandeling, vogelsoort of symboliek vast. Een kwantitatief onderzoek uit 2022 codeerde voor dit werk geen directe pijn- of woedegebeurtenis; dat resultaat is een eigenschap van de onderzoekscategorieën, geen wetenschappelijk bewijs van vrede of emotionele neutraliteit. Voorlopig houdt de meest zorgvuldige lezing de visuele relaties, de documenten over 1941 en de verschillende met naam toegeschreven interpretaties in een vruchtbare spanning. ^{[2] [8] [23]}

Veelgestelde vragen

Verwante artikelen

Mode en Tehuana-kleding onderzoekt Kahlo's bredere zelfpresentatie; Stijl: surrealisme en werkelijkheid (in het Engels) behandelt latere stromingsetiketten; en Zelfportret met Bonito (in het Engels) betreft een afzonderlijk dierenportret. Geen van deze artikelen vervangt het eigen bewijsmateriaal van dit beeld.

Bronnen

1. Andrea Kettenmann, Frida Kahlo 1907–1954: Dolor y pasión (Spaanse editie uit 1999), de specifieke gedrukte p. 64 en de relevante vermelding in de werkenlijst. Deze geselecteerde pagina's zijn gecontroleerd, niet het volledige boek van 96 pagina's.
2. Andrea Kettenmann, Frida Kahlo 1907–1954: Dolor y pasión (Spaanse editie uit 1999), reproductie op gedrukte p. 64; Whitney Museum, docentenhandleiding bij Vida Americana, afbeelding op gedrukte p. 10 / PDF-p. 11. De visuele beschrijving is gebaseerd op die reproducties, niet op een fysiek onderzoek van het doek.
3. Whitney Museum, definitieve perslijst van Vida Americana, 10 februari 2020, PDF-p. 3 / gedrukte p. 3, vermelding Me and My Parrots; ook PDF-p. 6 van de zaalteksten en gedrukte p. 10 van de docentenhandleiding zijn geraadpleegd. Lees de brontekst.
4. Museo Frida Kahlo, chronologie, onderdelen over 1940–41 betreffende het hertrouwen, Yo y mis pericos, het voortgezette werk en Guillermo Kahlo's overlijden. Lees de brontekst.
5. George Eastman Museum, objectbeschrijving van de foto van Muray, object 2009.0247.0002; Fine Arts Museums of San Francisco, bijschrift van Muray, vermelding van Coyoacán in 1941. De latere afdruk is een afzonderlijk fotografisch object, geen document over de eigendom van het schilderij. Lees brontekst 1; Lees brontekst 2.
6. Nieves Limón Serrano, «Frida Kahlo's Photographic Posing: A Theoretical Approach to Visual Autobiographies», Journal of Latin American Cultural Studies 28.2 (2019), pp. 277–290, vooral PDF-p. 8 van het geaccepteerde manuscript, regels 239–267 en noot 14; het volledige geaccepteerde manuscript is geraadpleegd. Haar afzonderlijke datering van Me and My Parrots in 1939 is in strijd met de objectdocumenten uit 1941.
7. Whitney Museum, docentenhandleiding bij Vida Americana, gedrukte p. 10 / PDF-p. 11; de volledige relevante pagina is gelezen. De vogelsymboliek en identificatie van het kledingstuk zijn aan het museum toegeschreven interpretaties.
8. Jesús González Fisac, «Frida Kahlo: (auto) retrato y devenir-rostro», Fedro 9 (2010), pp. 43–63, vooral pp. 54–59; het volledige artikel is gelezen. Lees de brontekst.
9. Whitney Museum, audiogids bij Me and My Parrots, transcript van Judith Baca, 22 januari 2020; de Spaanse versie is gecontroleerd als vertaling, niet als onafhankelijke getuigenis. Lees de brontekst.
10. Uta Felten, «Juegos subversivos: Re-codificaciones de mitos cristianos en Frida Kahlo», iMex 3.5 (2013–14), pp. 127–136, bespreking van Me and My Parrots op p. 132; het volledige artikel is geraadpleegd. Lees de brontekst.
11. James Oles, «Autorretrato con chango y loro», collectie-essay van MALBA en noten over een ander object uit 1942; uitsluitend vergelijkende context. Lees de brontekst.
12. Metropolitan Museum of Art, Manet, Young Lady in 1866, en Courbet, Woman with a Parrot, officiële objectbeschrijvingen; een brede vergelijkende traditie, zonder een directe bron te claimen. Lees brontekst 1; Lees brontekst 2.
13. El Universal, onderzoek naar een onjuiste melding van diefstal van Me and My Parrots, 9 juli 2020; de samenvatting van de catalogus uit 1988 en het interview met Mireya Escalante, curator van de collectie Stream, geven een secundair relaas van de vroege eigendom. Geen oorspronkelijk transactiedocument is onderzocht; de aangehaalde breedte van 23 3/4 inch wordt vervangen door de directe vermelding van 24 3/4 inch in de lijst van het Whitney. Lees de brontekst.
14. Christie's, collectiegeschiedenis van Matilda Geddings Gray en Matilda Gray Stream, 27 mei 2026; een niet benoemd geschenk van Kahlo, geen bevestigd geschenk van Me and My Parrots. Lees de brontekst.
15. Walker Art Center, Frida Kahlo, 27 oktober 2007–20 januari 2008; afbeelding/bijschrift van Me and My Parrots en tentoonstellingsdocumentatie. Onder de geraadpleegde bronnen is er voor de latere locaties van de tournee geen afzonderlijk objectdocument voor dit schilderij. Lees de brontekst.
16. Di Donna Galleries, Surrealism in Mexico, 26 april–28 juni 2019, pers- en tentoonstellingsdocumentatie specifiek over Me and My Parrots; het curatoriële kader behoort tot de latere receptie. Lees de brontekst.
17. Whitney Museum, pers en data van Vida Americana, 17 februari 2020–31 januari 2021; de identiteit van de afzonderlijke titel staat in bron 3. Lees de brontekst.
18. Luhring Augustine, lijst van de Morimura-tentoonstelling uit 2001, Self-Portraits: An Inner Dialogue with Frida Kahlo, object 4; de volledige objectlijst is gelezen. Lees de brontekst.
19. Institute of Contemporary Art, Miami, collectiebeschrijving van Morimura's Four Parrots, werk uit 2001, opname in 2023, geschenk en exemplaarspecifieke materialen/afmetingen. Lees de brontekst.
20. MASP, tentoonstelling Histórias LGBTQIA+, 13 december 2024–13 april 2025; Portugese toegankelijke gids, PDF-pp. 29–30, object en curatoriële context. Deze bronnen betreffen Morimura's reactie. Lees brontekst 1; Lees brontekst 2.
21. Luhring Augustine, Yasumasa Morimura / Charles Atlas: Anamneses, 30 januari–28 maart 2026, exemplaar nr. 2/5 van Four Parrots. Lees de brontekst.
22. TASCHEN, Frida Kahlo: The Complete Paintings, uitsluitend uitgeversmetadata; de oeuvrecatalogus uit 1988 van Prignitz-Poda/Kettenmann/Grimberg, Grimbergs Nunca te olvidaré en de volledige catalogi van het Walker en Di Donna zijn niet geraadpleegd. Lees de brontekst.
23. «The art of pain: A quantitative color analysis of the self-portraits of Frida Kahlo», Frontiers in Human Neuroscience (2022), tabelvermelding 87; de binaire pijn/woedecodering is geen diagnose of verklaring van Me and My Parrots. Lees de brontekst.
24. George Eastman Museum, Muray's portret uit 1941 van Kahlo naast Me and My Parrots, object 2009.0247.0002; Fine Arts Museums of San Francisco, overeenkomstig bijschrift van Coyoacán. Deze identificeren een afzonderlijk fotografisch object en stellen geen rechten vast om het hier te reproduceren. Lees brontekst 1; Lees brontekst 2.
25. Museo Frida Kahlo, interactieve chronologie van Frida, geselecteerde werkdata voor de vergelijkende tijdlijn. De datering van het huidige werk volgt de aangehaalde objectbeschrijving. Lees de brontekst.

Afbeeldingscredits

1. Busby, Thomas Lord; Mathews, Gregory M.; Perry, George. Publiek domein. Bron: Wikimedia Commons (File:Green Parrot illustration - Arcana (Pl. 11) (6927536578).jpg). Proportionele sRGB-JPG-afgeleide van 1024 px; niet bijgesneden. Licentie. Bronbeschrijving.

Frida Kahlo

Ontdek Kahlo's schilderijen

Ga verder met twaalf sleutelwerken, van vroege portretten tot schilderijen over identiteit, ziekte en de natuur.

1. 01De twee Frida'sLees over het schilderij →
2. 02De gebroken zuilLees over het schilderij →
3. 03Zelfportret met doornenhalsband en kolibrieLees over het schilderij →
4. 04Zelfportret met afgeknipt haarLees over het schilderij →
5. 05Henry Ford HospitalLees over het schilderij →
6. 06Wat het water mij gafLees over het schilderij →
7. 07Zelfportret in een fluwelen jurkLees over het schilderij →
8. 08Fulang-Chang en ikLees over het schilderij →
9. 09Zelfportret als TehuanaLees over het schilderij →
10. 10Wortels (Raíces)Lees over het schilderij →
11. 11Het gewonde hertLees over het schilderij →
12. 12Viva la VidaLees over het schilderij →

Bekijk Frida Kahlo's schilderijen →